შინ დაბრუნება


ანუ მოგზაურობის დასასრული

დასასრული–ეს სიტყვა რაღაც მოსაწყენად და გულდასაწვეტად ჟღერს, სასიამოვნო ალბათ არაფრის დასასრულია და შEსაბამისად არც ამ 2 თვიანი (ჩემთვის ყველაზე ხანგრძლივი) ვუაიაჟის და სეჯუღის დასასრული.
მოდი ბოლოდან დავიწყებ, რადგან ჟურნალ-გაზეთებსაც ბოლოდან ვყიდულობ ხოლმე
11 სეატემბერს კლინიკაში მივედი, ცოტა გვიან, გუშინ ჩამოვედი ბარსელონადან და ძილს მივეცი თავი; ყველანი ვნახე, იციან რომ ბოლო დღე მაქვს
ისეთი გრძნობა მაქვს რომ რაღაცას ვერ ვასწრებ კლინიკასი და ისე არ ვასრულებ სტაჟს როგორც საჭიროა
ყველანი ცალ-ცალკე მეკითხებიან საღამოს “სუაღეზე” მივდივარ თუ არა, მეც ყველას მოთინებით ვუდასტურებ.
ვისადილეთ ბოლოჯერ ინტერნაში,მომენატრება იქაურობა!
დავიშალეთ მე კაღვუღში ჟან-მიშელის დახმარებით რვინო ვიყიდე ჩემებისთვის, წყალგაუმტარი სერფერის კომბინიზონი და წამოვედი..
მივწერე სესილს-მეგობრის წამოყვანა თუ შეიძლება-მეთქი კიო რა თქმა უნდაო, შენ ვინც გინდაო! და კიდევ ერთხელ ამიხვსა სად უნდა მივიდე, მეც “მონ შერის” მივწერე სად უნდა მივიდეთ და რომელ საათზე.
სახლში მივედი ყველაფერი არეულია–ნახევრად ჩალაგებული დანარჩენი კი ჩAსალაგებლად გამზადებული
ბოლომდე ჩAვალაგე, ჩემი წითელი ჩემოდანი გაივსო, პლუს ზურგჩანთა და ერთი პატარა ჩანთა, 2 უკანასკნელს ავიონის კაბინასი ავიტან.
“მონ შეღიც” მოვიდა ამასობაში სამსახურიდან, ცოტა დავისვენეთ, მერე გაარკვია სად უნად ჩამებარებინა გასაღები ოთახის, ჩავაბარეთ , ჩAვბარგდიტ და წავედით, ეხლა მისი ბარგიც ჩავაბარეთ
რა ადვილია კაცისთვს ბარგის ჩალაგება, ისე ცოტა რამე ჭირდებათ და ცოტა მიაქვთ ხოლმე, მსუბუქად…
გავედით
ნელ-ნელა ვგრძნბ რომ განშორება ახლოვდება, განშორება—“საყავრელ” ტრიპოდთან, კლინიკასთან, ნეფროლოგებთან, ინტერნასთან, ინტენას აუზთან, ტულუზას მეტროსთან, კაპიტოლთან და მთელს ტულუზასთან!  მთელს საფრანგეთთან, მთელს ევროპასთან! როგორ გამიწირდება ევროპის გარეშე (თითქოს უევროპოდ ერტი წამიც არ მიცხოვრია,აი აი აი, როგორ აფორმებ ეკა!) :))))))
პარკინგზე მანქანა დავაყენეთ გადავინაწილეტ ბარგი—ჩემები მზიმეები მას, მისი მსუბუქები -მე
საერთოდაც ხო არ გავცვალოტ მეთქი ბარგი?- და კიო და მარშუტიც გავცვალოთო-საქართველოსი მე წავალო, შენ ბულგარიაში :))))
—————
ყველაფერს არ მოვყყვები, დიდად საინტერესო არ იქნება თქვენთვის
მისი ავიონი ჩემსაზე რამოდენიმე წუთითადრე მიფრინავდა ესე რომ მარტო დავრჩი, ცოტა
მერე იყო ლუფთანზა, მუნხენი, ქართველები–გოკა გაბაშვილი, ვიღაც სპორტსმენები, პარლამენტარები,მოკლედ ელიტასსთან ერთად ვიფრინეთ
თბილისი
ბევრი მაქვს მოსაყოლი, გასახსენებელი , სურათები სანახავი.
ამობარგების პროცესი მიყვარს,საჩუქრების დარიგებისაც
მიხარია სახლსი დაბრუნება და ჩემების რე-ხილვა:)
დასასრული–ეს სიტყვა რაღაც მოსაწყენად და გულდასაწვეტად ჟღერს, სასიამოვნო ალბათ არაფრის დასასრულია და შEსაბამისად არც ამ 2 თვიანი (ჩემთვის ყველაზე ხანგრძლივი) ვუაიაჟის და სეჟუღის დასასრული.
მოდი ბოლოდან დავიწყებ, რადგან ჟურნალ-გაზეთებსაც ბოლოდან ვკითხულობ ხოლმე
11 სეqტემბერს კლინიკაში მივედი, ცოტა გვიან, გუშინ ჩამოვედი ბარსელონადან და ძილს მივეცი თავი; ყველანი ვნახე, იციან რომ ბოლო დღე მაქვს
ისეთი გრძნობა მაქვს რომ რაღაცას ვერ ვასწრებ კლინიკაში და ისე არ ვასრულებ სტაჟს როგორც საჭიროა
ყველანი ცალ-ცალკე მეკითხებიან საღამოს “სუაღეზე” მივდივარ თუ არა, მეც ყველას მოთmინებით ვუდასტურებ.
ვისადილეთ ბოლოჯერ ინტერნაში,მომენატრება იქაურობა!
დავიშალეთ მე კაღfუღში ჟან-მიშელის დახმარებით ვღინო ვიყიდე ჩემებისთვის, წყალგაუმტარი სერფერის კომბინიზონი და წამოვედი..
მივწერე სესილს-მეგობრის წამოყვანა თუ შეიძლება-მეთქი კიო რა თქმა უნდაო, შენ ვინც გინდაო! და კიდევ ერთხელ ამიხსnა სად უნდა მივიდე, მეც “მონ შერის” მივწერე სად უნდა მივიდეთ და რომელ საათზე.
სახლში მივედი ყველაფერი არეულია–ნახევრად ჩალაგებული დანარჩენი კი ჩAსალაგებლად გამზადებული
ბოლომდე ჩAვალაგე, ჩემი წითელი ჩემოდანი გაივსო, პლუს ზურგჩანთა და ერთი პატარა ჩანთა, 2 უკანასკნელს ავიონის კაბინაshი ავიტან.
“მონ შეღიც” მოვიდა ამასობაში სამსახურიდან, ცოტა დავისვენეთ, მერე გაარკვია სად უნდa ჩამებარებინა გასაღები ოთახის, ჩავაბარეთ , ჩAვბარგდიტ და წავედით, ეხლა მისი ბარგიც ჩავაბარეთ
რა ადვილია კაცისთვს ბარგის ჩალაგება, ისე ცოტა რამე ჭირდებათ და ცოტა მიაქვთ ხოლმე, მსუბუქად…
გავედით
ნელ-ნელა ვგრძნბ რომ განშორება ახლოვდება, განშორება—“საყავრელ” ტრიპოდთან, კლინიკასთან, ნეფროლოგებთან, ინტერნასთან, ინტეrნას აუზთან, ტულუზას მეტროსთან, კაპიტოლთან და მთელს ტულუზასთან!  მთელს საფრანგეთთან, მთელს ევროპასთან! როგორ გამიჭირდება ევროპის გარეშე (თითქოს უევროპოდ ერtი წამიც არ მიცხოვრია,აი აი აი, !) :))))))
პარკინგზე მანქანა დავაყენეთ გადავინაწილეტ ბარგი—ჩემები მძიმეები მას, მისი მსუბუქები -მე
საერთოდაც ხო არ გავცვალოთ მეთქი ბარგი?- და კიო და მარშუტიც გავცვალოთო-საქართველოში მე წავალო, შენ ბულგარიაში :))))
—————
ყველაფერს არ მოვყყვები, დიდად საინტერესო არ იქნება თქვენთვის
მისი ავიონი ჩემსაზე რამოდენიმე წუთით ადრე მიფრინავდა ესე რომ მარტო დავრჩი, ცოტა
მერე იყო ლუფთანზა, მუნხენი, ქართველები–გოკა გაბაშვილი, ვიღაც სპორტსმენები, პარლამენტარები,მოკლედ ელიტასსთან ერთად ვიფრინეთ
თბილისი
ბევრი მაქვს მოსაყოლი, გასახსენებელი , სურათები სანახავი.
ამობარგების პროცესი მიყვარს,საჩუქრების დარიგებისაც
მიხარია სახლში დაბრუნება და ჩემების რე-ხილვა:)

2 thoughts on “შინ დაბრუნება

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s