მაისის ჩვეულებრივი საღამო იყო ცოტა ჩახუთული, საწვიმრად ემზადებაო თითქოს ცა.(one ordinary May evening)
“გურიელის” ჩაის (“Gurieli” tea) ვსვამდი; კურიერი გადიოდა, ძალიან საინტერესო სიუჟეტი- ლონდონში შექსპირის ფესტივალია (London, Shakespear Festival ), გლობუსის თეატრში, რომელიც ზუსტად ისეთი აღადგინეს როგორიც შექსპირის დროს იყო
იქ მარჯანიშვილის თეატრი (Marjanishvili Thatre) მიიწვიეს, ქართულად ითამაშეს “როგორც გენებოთ” (As you like it) ისეთი ოვაციები მიიღეს, საოცარი, ესეა არტისტიზმს ენა არ სჭირდება, ის გასაგებია ყველა ენაზე. ამიტომაც დარწმუნებული ვარ ჩემი ტელეფონში დაწერილი თარგმანის გარეშეც მშვენივრად იგებდა კევინი ყველა იმ სპეკტაკლის შინაარს.:)
ალბათ შესანიშნავია აქ თამაშიც და მაყურებლად ყოფნაც, თუ ოდესმე ლონდონში მოვხვდები აქ აუცილებლად წავალ ერთ საღამოს სპეკტაკლზე!(one day I will definitely go to that theatre as a spectator)
ჰო კიდე შემოდგომიდან აქტიურად ვივლი მარჯანიშვილის თეატრში (დიდი თეატრალი ვერა ვარ, მაგრამ მიყვარს, თანაც მარჯანიშვილი განსაკუტრებით)
ჰოდა სიუჟეტში შექსპირის სიტყვები ახსენეს : “მთელი სამყარო სცენაა და უკლებლივ ყველა ქალიც და კაციც ამ სცენაზე მსახიობია” (All the world’s a stage, And all the men and women merely players)
ჰოდა მერე არ მესმოდა სიუჟეტი, იმიტომ რომ ჩემს ფიქრებში ჩავეფლე : მე მსახიობი ვარ, უბრალოდ სხვა მსახიობებისგან განსხვავებით მე ჩემს ცხოვრებას ვთამაშობ – აი ასეთი გენიალური ფრაზა მომივიდა თავში.(I am an artist, just the difference from other artists is that I play my own life
ზოგი კარგი მსახიობია და კარგ ცხოვრებას თამაშობს, წარმატებულია, ბედნიერი, მშვიდი, გაწონასწორებული, წარმატებული კარიერაში…
სცენარს ჩვენ თვითონ ვწერთ, რეჟისორებიც თვითონ ვართ, ქასთინგსაც თვითონ ვაწყობთ, კოსტუმების ავტორებიც ჩვენ ვართ.
უბრალოდ ოპერატორები, განათების და სხვა ტექნიკოსები გარემოა.
მოკლედ ჩვენი ცხოვრება ერთი დიდი კინოა დამეთანხმეთ, არა ამხელა კინო სად გაგონილა, არა, უფრო სერიალია; ალბათ სანტა ბარბარა? ის იყო უსასრულოდ გრძელი როგორც მახსოვს და ძალიან ცხოვრებისეული ))
ჩვენი ცხოვრება სულ სხვა სერიალია, ის არც ბრაზილიურ და არც ვენესულელურს არ ჰგავს; თუმცა ზოგჯერ კი არის ზედმეტად ყოველდღიური, უღიმღამო, რუტინული
აქ აზრი გამიწყდა, კარგი აღარ გავაგრძელებ.
უბრალოდ ყველას გისურვებთ თქვენი ცხოვრების ოსკარი აგეღოთ ისე მაგრად გეთამაშოთ თქვენი ცხოვრება!
tortilla de patatas or tortilla española or Omelette-like tortilla
Is a typically Spanish dish consisting of a thick eggomelette made with potatoes and fried in olive oil.
Ingredients:
1. 6-7 medium potatoes, peeled
2. 1 whole yellow onion (2 საშუალო ზომის ჩვეულებრივი ხახვი ავიღე მე)
3. 5-6 large eggs (ჩემს მაცივარში მხოლოდ 4 იყო, ამიტომ დააკლდა ომლეტს)
4. 2-3 cups of olive oil for pan frying (ნუ მე ზეითუნის ზეთი არ მქონდა და ჩვეულებრივ მზესუმზირის ზეთში გავაკეთე)
5. Salt to taste
very easy to prepare:
slice potatoes not very sick but not too thin also, peel and chop onions;
Put potatoes and onions into a large mixing bowl and mix them together. Salt the mixture to taste.
In a large, heavy, non-stick frying pan, heat the olive oil on medium-high heat. Drop a single piece of potato into the oil to ensure it is hot enough to fry. Carefully place the potato and onion mixture into the frying pan
Leave in pan until the potatoes are cooked. If you can poke a piece of potato with a spatula and it easily breaks in two, your potatoes are done. Remove from the pan. I places it in a colander for a few minutes to drain well.
Meanwhile I crack the eggs into a small mixing bowl and beat by hand with a fork.
Than I pour into the potato onion mixture. Mix together with a large spoon.
pan again will oil, heated enough, pour the potato-onion-eggs mixture into it.
You may need to turn heat to medium-low heat. Allow the egg to cook around the edges. Then, using a spatula, carefully lift up one side of the tortilla to check if the egg has slightly browned. The inside of the mixture should not be completely cooked and the egg will still be runny on top and in middle.
When the mixture has browned on the bottom, you are ready to turn it over to cook the other side.
Note: This is the hardest part of the recipe and the one that makes most cooks nervous. Don’t worry! It’s not as hard as you imagine – and if you turn it over the sink, the worst that can happen is that you spill a bit of the egg mixture.
Carefully carry the frying pan to a sink. Place a large dinner plate (12-inch) upside down over the frying pan to cover top. With one hand on the frying pan handle and the other on top of the plate to hold it steady, quickly turn the frying pan over and the omelet will fall onto the plate. You’re almost done!
Carry plate with potato-egg mixture and empty pan back to stove. Place the frying pan back on the range and put just enough oil to cover the bottom and sides of the pan; Carefully slide the tortilla (which is probably still a bit runny), into the frying pan; Let the omelet cook for 3-4 minutes. Turn the heat off and let the tortilla sit in the pan for 2 minutes. Carefully slide the omelet onto a large plate and serve it!
so we left Istanbul city for now by Metro bus to Canakkale (for 40 TR) at 11:30 am, after 5 h. we entered by ferry to town of Canakkale. What is interesting about this town:
Situated on southern coast of Dardanelles;
The Byzantine name for Çanakkale was Δαρδανέλλια Dardanellia, from which the English name Dardanelles is derived. Çanakkale was an Ottoman fortress called Kale-i Sultaniye or Sultaniye kalesi (Fortress of the Sultan). It later became known for its pottery, hence the later name Çanak kalesi ‘pot fortress’ or ‘Çanakkale.
History:
The real history of Çanakkale started with Troy.
Later the Aeolian Greeks settled on that important land in the 8th century BC and established many trade colonies in the region called Aeolis. The region came under the control of the Lydians in the 7th century BC and under the control of the Persians in the 6th century BC. Aeolis went under the control of the Macedonians as Alexander the Great defeated the Persians by the Granicus River of the region in the Battle of the Granicus on his way to Asia. The region went under the reign of the Kingdom of Pergamon in the 2nd century BC.
The Ottomans gained control of Gallipoli in 1367.
In 1915, during the First World War, Great Britain and France attempted to to capture the Ottoman capital of Constantinople and secure a sea route to Russia. Known as the The Gallipoli Campaign, or the Dardanelles Campaign, in Turkey it is referred to as the Battle of Çanakkale (Turkish: Çanakkale Savaşı), in particular the sea battle which took place on March 1915 where the Royal Navy was repulsed by Turkish forces.
view from my window just to the harbor, so i was controlling who is coming in and leaving this town
Troy horse from Hollywood as a gift to Canakkale
when i got hungry I found this french café to eat, and i liked it
next days planning was not so easy, I read more and more about Assos very small but historically known town : Academy (founded by Aristotle), ancient temple of Athena (much of the art from here is moved to Louvre), Hellenic columns, old theater, Aegean sea-coast;
But it wasn’t so easy to go there alone, so I dropped it.
Desired destination was Troy without doubt, another planned one was Galipolli, which i didn’t liek from the beginning, cos what i seen or read about it-it’s just field with few monuments and lot of graves in seaside in memory of Galipolli buttle during Word War I.
On 29th we went to Troy, I will add just photos but know that i had just magnificent emotions walking there around those ruins, imagining what was there so long ago!
March 30
00:00 h. no message or call with “happy birthday” :S
morning_no “happy birthday”-hug-kiss :s
last night i canceled definitely Galipolli tour for my birthday, cos i really didn’t want to walk among past shadow, among graves, in wind somewhere.
I slept a lot, than went to FB, gathered lot of congratulations Than walked all Canakalle, nobody knew i had birthday! so strange! ))
in the evening I went to that French cafe and cheered myself with Margarita was nice, that’s it all celebration of my 28 years
ok, yeah i was sad that evening.
31th in the evening I had flight, in airport in in awaiting area Georgians were singing so lovely! it was just amazing, I doubt if someone can hear something better somewhere else
I had vacation from school from 24th-31th March. me and my friend long time ago we decided to go for travel together so we planned it for this spring. Easiest and closest destination for me was Turkey, which is not my dreamed country, also I have been there already twice , but ok.. It’s huge country and I have not seen everything of course
My friend made plan, so that i didn’t really had no time no desire to search and read about everything. So just I trust and agreed on made plan.
Plan of trip:
Istanbul 3-4 days
main islands of Prince islands
Canakkale - 3 days
Troy, Gallipoli
Fly to SAW (Sabiha Gökçen International Airport (named after Sabiha Gökçen, the first female combat pilot in the world. Located 35 km (22 mi) southeast of central İstanbul, it is on the Asian side of the bi-continental city. It was built because Atatürk International Airport (on the European side) was not large enough to meet the booming passenger demands (both domestic and international).
Took from there Havataş bus shuttle for 12 turkish lira and was in Istanbul Taksim square in about 1.5 h.
By my stupidity I didn’t turn on rouming of my phone (I was trying at arriving but I should do it before leaving Georgia:( so I was without phone, my friend was already in Istanbul and promised to meet me on Taksim square which is most crowded place in Istanbul, so without phone it was of course impossible
as I said before I had no time, or was lazy and didn’t prepared well for trip I mean no information, including address of hotel )) so I knew the name and that it is somewhere in Sultanahmed area funny right?
so here am I in the middle of crowded square, alone with pink bag, in the middle of huge Istanbul. I saw small cute old tram, the sign of metro, no map. I asked if this tram goes to sultanahmed, this someone speaks no english, me-no turkish, so as i got he said not this one but next one, other direction, ok i wait
I got ticket for 3 lira, “Sultanahmed”?- “tamam”, ok, than some other driver came I asked again “sultanahmed” ? he said something i got the answer was no but he will help me to get there so i stay. Last stop, everyone went out, he said u- no, keep sitting, we went little more than he accompanied me to “funicular”, let me pass (without buying jeton) and said “sultanahmed”, “oh, ok tesekkur ederim”.
Funicular is underground transport like metro which goes from Istiklal street; [ Tünel -This line is the oldest underground metro line in continental Europe, and the second in the world after London (arguably third in the world, if one counts Brooklyn, New York's abandoned Atlantic Avenue Tunnel-as WIKI sais]
So I went out at Karaköy ; Here I looked arround I know I have to go to direction of blue mosque and hagia sofia, I see big bridge one side, across of it are some big mosques, but on the opposite side I can’t see anything so I decide I have to cross the bridge and will get closer to Sultanahmed area.
The bridge was Galata bridge and i was right!
well than there was somehow long walk, info-center(with rude host-man), map, on the way I got lot of invitation on coffee and tea , finally I found sign _ “Paris Hostel” I was waiting for something more French, but there was absolutely nothing French, not even small, tiny photo of La tour Eiffel but it’s ok, I am in Turkey.
Was sleeping all afternoon.
well as it my third time in Istanbul, I have already seen almost everything, so I just walked in neighborhood (Sultanahmed) area.
Next day Princes islands
here I will stop little more on these islands.
Prens Adaları or more commonly Kızıl Adalar [Red Islands] are a chain of nine islands off the coast of Istanbul, Turkey, in the Sea of Marmara.They consist of four larger islands, Büyükada (meaning “Big Island”; Greek: meaning “prince”) with an area of 5.46 km2 , Heybeliada (meaning “Saddlebag Island”; with an area of 2.4 km2 , Burgazada (Greek: Αντιγόνη Antigoni, the name of a mythological figure) with an area of 1.5 km2 , Kınalıada (meaning “Henna Island”; Greek: Πρώτη Proti, meaning “First”, being the closest island to Istanbul) with an area of 1.3 km2 ,and five much smaller ones, Sedef Adası (meaning “Mother-of-Pearl Island”), Yassıada (meaning “Flat Island”), Sivriada (meaning “Sharp Island”), Kaşık Island (Turkish: Kaşık Adası, “Spoon Island”, named for its shape), and Tavşan Adası (meaning “Rabbit Island”;
the only transport being horse and cart, they are incredibly peaceful compared with the city of Istanbul.There goes ferry from Istanbul (only for 4-5 lira).
During the Byzantine period, princes and other royalty were exiled on the islands, and later members of the Ottoman sultans family were exiled there too, giving the islands their present name. During the nineteenth century, the islands became a popular resort for Istanbul’s wealthy, and Victorian-era cottages and houses are still preserved on the largest of the Princes’ Islands.
The islands have become more and more ethnically Turkish in character due to the influx of wealthy Turkish jetsetters.
Büyükada (meaning “Big Island”; Greek: Πρίγκηπος, Prínkēpos) is the largest of the nine islands comprising the Princes’ Islands in the Marmara Sea, close to Istanbul.
As on the other islands, motorized vehicles – except service vehicles – are forbidden, so visitors explore the island by foot; by riding a bicycle (numerous bicycle shops rent them with hourly prices); or in horse-drawn phaeton carriages which function like taxi cabs, also offering “round-the-island” sightseeing tours.
A convent on Büyükada was the place of exile for the Byzantine empresses Irene, Euphrosyne, Theophano, Zoe and Anna Dalassena. After his deportation from the Soviet Union in February 1929, Leon Trotsky also stayed for four years on Büyükada, his first station in exile. Princess Fahrelnissa Zeid was born in the island.
Heybeliada (meaning “Saddlebag Island”; Greek: Χάλκη Chalki) is the second largest of the Princes’ Islands in the Sea of Marmara. It is a neighbourhood in the Adalar district of Istanbul. The large Naval Cadet School overlooks the jetty to the left as you get off the ferry. There are two interesting pieces of architecture on the grounds of the school. One is Kamariotissa, the only remaining Byzantine church on the island, and more importantly the last church to be built before the conquest of Constantinople. The other is the grave of the second English Ambassador to be sent to Constantinople by Elizabeth I of England, Edward Barton, who chose to live on Heybeli to escape the bustle of the city.
To the right of the jetty lies the town with its bars and cafes, a hotel that stays open all year round, and many lovely wooden houses.
At the top of the central mountain is an eleventh-century Greek Orthodox monastery, it housed the Halki seminary, the main Greek Orthodox seminary in Turkey and Theological Seminary of the Ecumenical Patriarchate. The monastery attracts tourists from all over Greece and Turkey.
To prevent the island from becoming polluted, the only motorized vehicles permitted on the island are service vehicles such as ambulances, fire trucks, police cars, and the like. The only forms of transport are by foot, horse and buggy and service transport. There is no airport; the only way of getting there is by boat.
lot of cats on islands
in the street they have house for cats !
island’s special tea
island’s cafe
next day Istanbul-Taksim square, Istiklal avenue ( Grande Rue de Péra):
street performences:
next day I went to Sapphire tower, located in Istanbul business district- Levent, highest skyscraper in Istanbul and Turkey, 54 floors= 238 meters but overall height is 261 m. somehow. There are luxury residency, offices, shopping center
წუხელ გადასარევი მორიგეობა გვქონდა მე და ბრიგადას, დილას შტორები რომ ავწიეთ გვენახა გათენდა თუ რა ხდება ჩვენს თავს დავინახე ერთი მოჟამული,სველი ამინდი
რას ვიზამდი?! ვერაფერს, მსწრაფლ გამოვიცვალე და გამოვიქეცი,იაშვილის ეზოდან რომ გამოვდიოდი ჰოი საოცრებავ არც მეტი არც ნაკლები ცისარტყელა დავინახე, სახე გამისიცკროვნდა, ჩავიფიქრე სურვილები,ვუყურე ,მიყურა,მერე მოვიდა მინიბუსი და წამოვედი.
აქამდე უიღბლობის არაფერი ეტყობა ხომ დღეს,მაგრამ ჯერ შეიცადეთ–მარშუტკაში მჯდომმა გადავწყვიტე კარადის გასაღები ჯიბიდან მის ჩვეულ ადგილას _ კლუტჩში ჩამედო ამ მანევრის დროს რაღაც საოცარი ძალებით და საოცარი მოხერხებულობით ეს გასაღები ჩემს ხელთ აღარ იყო,დამივარდა ,მაგრამ კვალი ვერსად ვიპოვე…ვიქექე,გადავქექე,მეტის თავიც არ მქონდა. ერთი გაფიქრება ვიფიქრე ამ არც თუ ისე სიმპატიურ მძღოლს ჩემს ნომერს დავუტოვებ-მეთქი და ვთხოვ თუ იპოვა პატარა შავი გასაღები დამირეკოს,მაგრამ გადავიფიქრე.
არადა თუ ეს პატარა შავი გასაღები არა მაქვს, შესაბამისად კარადას ვერ გავაღებ და იქ არსებულ აუცილებელ ინვენტარს მორიგეობისთვის: ხალათი,ფორმა,ფეხსაცმელი,ფონენდოსკოპი, საბაზო ხსნარის გამოსათვლელი და სხვა ათასი ფორმულა; ძილის დასაფრთხობად ყავას ვერ დავლევ იმიტომ, რომ ჭიქა თავის ყველაფრითურთ ასევე ამ კარადაშია, ჰიგიენი ნივთები, ტანსაცმელი და რა ვიცი…
მოკლედ ერთადერთ ნათელ წერტილად მარიკა მეგულებოდა ჩემი თანამოზიარე კოლეგა კარადაში; მოკლედ დავურეკე, გადავრჩი ის დამიტოვებს გასაღებს
მივედი, ვაკის გადასახვევთან ჩამოვედი, ველოდე ველოდე ველოდეეე ავტობუს ბაგებში ამსვლელს,გამოიარა როგორც იქნა, ნუ სკოლაში დავაგვიანე დაახლ 15 წუთი, ნუ კაი ჯერ სანამ ქართულ სექტორს არ დაუწყია სწავლა ეს არც ისე შესამჩნევია….
კიდე იმიტომ იყო ცუდი დღე, რომ საშინლად მეძინებოდა, არადა კაბინეტში უნდა ვმჯდარიყავი,მიუხედავად იმისა რომ ნამცეცი საქმე არ მქონდა, ნუ 2 ბავშვი შემოვიდა მსუბუქი, 1 მასწავლებელი და კიდე მეორე მასწავლებელი და კიდევ 2 მზარეული (წნევიანი ხალხი:),კიდე ერთი დამლაგებელი…..უიჰ ბლომად საქმე გამიკეთებია ))
ნუ მორჩა წამოვედი. აქ ახლოვდება გრანდიოზული ცუდი ამბავი, ამბავი, რომელმაც საერთოდ გადახაზა მთელი დღე და არა მარტო დღე აი სრულ აპათიაში ჩამაგდო!!!!აღარაფერი რომ არ მინდა და ყველაფერი ფეხზე მკიდია(ეს უძილობის ბრალია თუ ქვემორე მოყვანილი ფაქტის არ ვიცი ჯერ ზუსტად), მივედი რექტორატში გუშინ ჩაბარებული საბუთის გამოსატანად, ნუ ამას საქმე მხოლოდ ნახევრად გაუკეთებია, ნუ კაი ახლა უნდა ავიტანო და მოვაწერინო ხელი ბოხუას, ავედი—ბოხუა შვებულებაშია, ორშაბათს ალბათ გამოვა ::o:o:o დედლაინი კი კვირამდეა (( მოადგილე, მოვალეობის შემსრულებელი ვინმე რამე…არა–გაყინული სახით-არავინ და არაფერი (ამ ქალს კიდე ჩემი დღიური უნდა მთელი 3 წლის ნაშრომ-ნაღვაწი ნეტა რატო ვუსახსოვრო ამას ?!, მარტო იმიტომ რომ წელიწადში ჰაჰა 2-ჯერ ვხედავ , როცა ყველაზე ძალიან მჭირდება და მაშინაც ამ გამყინავ სახეს ვხედავ?! აი რა უნდა მექნა?! სრულიად უძლური ვარ -ამ კაცის შვებულების გამო DFMSA დოსიეს ვერ ვაგზავნი საფრანგეთში, შემდეგ დოსიეობამდე მინიმუმ 1 წელი უნდა ვიცადო, ტირილი მინდოდა, მაგრამ ლიფტში 4 სართულიანი მგზავრობისას შავიხშე.
ფაქტი ცუდი # =კვერცხები
აქედან გამოსულს ფული აღარ მქონდა, ბანკომატი იქვე იყო, იმან მხოლოდ დიდი კუპიურები მომცა, მეც შევედი იქვე სუპერმარკეტში, დავუარე წრე რა უნდა მეყიდა არ ვიცოდი, ბოლოს კვერცხებს გავუსწორე თვალი, ვვიფიქრე აი რა მჭირდება (ყოველ დილას საყინულეში გოგლი-მოგლი მხვდება და მაგიდაზე ყიყლიყო ანუ ბევრი კვერცხი იხარჯება, ჰოდა ვიფიქრე შევავსებ ოჯახს-თქვა. გამოვედი 20 ცალი კვერცხით. 149ს ველოდებოდი და ის ის იყო გამოჩნდა ნანატრი, რომ წინ დებილი ჯიპი არ ჩამიდგა, აუ მეთქი ეს თუ გავუშვი კიდე ნახევარი საათი უნდა ველოდო, მაგრამ მძღოლმა იყოჩაღა, ჩემი ეს “აუუუ ე დებილი სად ჩამიდგა, ეს თუ აგვუშვი ახლა”-გამომეტყველება შენიშნა და ავედიი. ვზივარ ცალ ხელში ჩანთა მიჭირავს მძიმე, მეორეში 20 ცალი კვერცხი და მესამეში ხურდა, აი დარწმუნებული ვიყავი, რომ რამე, უფრო კვერცხები გამივარდებოდა და გამიტყდებოდა, ეს უიღბლობაც აუცილებლად უნდა მომხდარიყო
მაგრამ 20-ივე კვერცხი ახლა მაცივარში კომფორტულად ისვენებს, ხვალ დილამდეეე!
არ უნდოდათ ხო ფრანგებს ჩემი დოსიე ეე იყვნენ ახლა, არ გავუგზავნი! (ასე ვიმშვიდებ თავს, ისედაც დიიდი წვალებაა დოსიეს თითოეული დოკუმენტის შექმნა და მით უმეტეს ასეთი დიდი და გადაულახავი ობსტაკლი რომ შეხვდა,… ბოხუა სად ატარებს შვებულებას მაგას დევნას და ძებნას ვერ დავუწყებ, თანაც დრო არა მაქვს..მოკლედ ერთი მაგათი დედაც!)
არადა წესით წელი იღბლიანი უნდა მქონდეს, ესე რომ ვნახოთ დი-ეფ-ემ-ეს-ა თუ არა ე.ი. რაღაც სხვა გამოჩნდება.
2011წლის ბოლო და ერთადერთი დეკემბერია, ბოლო ოთხშაბათი;შარშან ამ დროს მახსოვს, რომ უფრო ვერ ვგრძნობდი ახალი წლის მოახლოებას, ახლა კი–ოოო–ვგრძნობ
ტრადიციულად ჩამოვწერ რა გამიკეთებია კარგი და ცუდი წელს, რა “მომიტანა” (მოვუტანე ჩემს თავს) ამ წელმა კარგი და ცუდი, შევაფასო საბოლოო ჯამში რამდენად კარგი ან ცუდი გოგო ვარ წელს(analyse how good or how bad girl I am). ჰოდა თავიდანვე ერთმნიშვნელოვნად უნდა ავღნიშნო, რომ 2011-ის სამდურავი არაფერი მაქვს, პირიქით ძალიან მადლიერი ვარ.
მომენატრები წელო 2011-ო (I will miss you l’annee 2011)
წელი ჩვეულებრივად დაიწყო არაფერი განსაკუთრებული
იანვარი (Jnauray)–ამ თვეში რამე მნიშვნელოვანი და განსაკუთრებული არ მახსოვს.კურაციოში ვმუშაობდი, საკმაოდ დაძაბული და დამღლელი იყო, თუმცა ვიცოდი ,რომ თვის ბოლოს უკვე მოვდიოდი; საფრანგეთში DFMS-ზე აპლიკაციის გასაგზავნად საბუთებს ვაგროვებდი,ფრიად დამღლელი და ძნელი იყო ესეც,მაგრამ გავაგზავნე.
თებერვალი(February) –საბუთების გაგზავნა, გამოცდა, გასაუბრება და საბოლოოდ აყვანა იაშვილის კლინიკის, კრიტიკული მედიცინის დეპარტამენტში-ახალშობილთა რეანიმაციაში უმცროს ექიმად.
მარტი (March)–დაიწყო საკმაოდ რთული მუშაობა ზემოაღნიშნულ პოსტზე.ამავე თვის ბოლოს 27ის გავხდი.არაფერი განსაკუთრებული არ მიგვრძვნია, ანუ ადრე შეიძლება მეფიქრა რომ 27 ძალიან ბევრია. ამ ასაკისთვის ბევრი რამე მქონდა დაგეგმილი.დედაჩემს 27-სას უკვე შვილი (my mom had her first baby in her 27th year)ყავდა, ასე რომ მისი მიბაძვით მეც ვგეგმავდი,რომ 27 წლისას გავთხოვდებოდი(marriage at age 27),მერე ვანგარიშობდი, რომ 30 წლისას 1 შვილი მეყოლებოდა 1 წლის(at age 30-one kid 1 year old), 35 წლისას ერთი 6 წლის, ერთი 5 წლის და ერთიც 2 წლის (at age 35 3 kids: 6 years, 5 and 2 years old). ნუ მაგრამ ეს ბავშვობის გეგმები იყო მხოლოდ(just childhood plans)….
აპრილი (April)–მე და თინა ვმუშაობთ (“მე და მამა ვმუშაობთ”) აქტიურად სამეცნიერო ნაშრომზე, ქალბატონი თინა ჩვილ ბავშვთა განყოფილების შეფია,თან ნოვატორია, ძალიან კარგი პედიატრი და ნუ მოკლედ ჩემი ფავორიტი! კვლევა და თემა თავის მხრივ ძალიან აქტუალური და საინტერესოა,შესაბამისად მუშაობაც საინტერესოდ მიდიოდა. დიდი მასალა დაგვიგროვდა,ესე რომ ანალიზის შედეგად რამოდენიმე მიმართულება და შესაბამისად აბსტრაქტი გავაშანშალეთ და გამოვაქვეყნეთ მთელ რიგ ქართულ თუ საერთაშორისო სამედიცინო პუბლიკაციებში; თინა პარიზში იყო ამ თემით პედიატრიულ კონფერენციაზე; ჩემი კი ჰააგაში,ჰოლანდიაში მიიღეს “ევროპის პედიატრიული ინფექციური დაავადებების კონგრესზე”.სარეგისტრაციო თანხა ცოტა იყო, აკომოდასიონ–ქაუჩსერვინგით მოვაგვარე, ბილეთის ფული ჩემმა სპონსორმა (ძმამ) დამიფინანსა და ესე მინიმალური ხარჯებით დავგეგმე–გაგრძელება ივნისსში!
პარალელურად ჟვანიას კლინიკაში ამიყვანეს ემერჯენსში,ასევე უმცროს ექიმად.
პარალელურად აქტიურად დავდივარ რეზიდენტურაზე.
მაისი (May)–ამ თვეში რა მოხდა განსაკუთრებული?! არაფერი, ხო პირად ცხოვრებაში რაღაც ძვრები იყო,ანუ მარტო არ ვიყავი, თუმცა არც ჯაჭვებით ვიყავი დიდად გადაჯაჭვული.
ივნისი (June)—მაშ ასე (ან მას აშე) ახლოვდება ჰოლანდიური ვოიაჟის დრო. გარდა იმისა ,რომ ეს ჩემი სამეცნიერო-კლინიკური შრომის და ზოგადად სამედიცინო კარიერის დიდი ნახტომი იყო–პირველი საერთაშორისო,მასშტაბური კონფერენცია,სადაც მე ჩემს თემას წარმოვადგენ პოსტერ-პრეზენტაციის სახით, 3000 საერთაშორისო მონაწილის წინაშე!პირველად! საკმაოდ თავდაჯერებული ვიყავი ბოლომდე თუმცა ცოტას მაინც ვღელავდი,სულ სულ ცოტას.
ჰო აქვე კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი ფატქი უნდა ავღნიშნო, რომელიც ისევ ჰოლანდიას ,მაგრამ პირად ცხოვრებას ეხება:
დ. დე ლა კალ სერესო( David D.L.C.C.)-ესპანელი ყმაწვილი, ჩემი პირველი ქაუჩსერვინგ ექსპერიენსი,ანუ 2010 წლის ოქტომბერში თუ ნოემბერში-მე ახლადდარეგისტრირებული ვარ ამ საიტზე ეს კი ჩამოდის თბილისში, ნუ გასაუბრების შემდეგ დავთქვით დრო და თარიღი დეი-ვოქინგის და ქოფი ან თიისთვის.მე ქაუჩსერვინგს თავიდანვე და ახლაც ძალიან პროფესიულად ვუდგები ანუ ვემზადები გიდობისთვის, გეგმას დავისახავ–რა ვაჩვენო სად ვასეირნო, ტურისტს როგორ დავანახო ჭეშმარიტი სახე თბილისის და ვაგრძნობინო ქალაქის ნამდვილი სული.მოკლედ ერთდღიანი საკმაოდ კარგი გასეირნება,მეორე დღესაც გავაგრძელეთ მცხეთაში,მერე დავემშვიდობეთ,მე მივხვდი,რომ მისია ძალიან კარგად შევასრულე–ის ადეკვატურად აღიქვამდა ქალაქს,საქართველოს,ცოტა ქართულიც ისწავლა. ქართული კერძებით ,ღვინით და ხალხით აღფრთოვანდა და წავიდა.მას შემდეგ ონლაინ ვმეგობრობით, ჰოდა ერთხელაც ჩვეული,მეგობრული,საღამოს ბაასის დროს, როცა ვუყვებოდი კონფერენციაზე აბსტრაქტის გაგზავნის ამბავს,მითხრა მეც ჩამოვალ ჰააგაში–არც აცია არც აცხელა-ბილეთი ჩემზე ადრე იყიდა და სასტუმროც ჩეზე ადრე დაჯავშნა (მე რეალურად ბილეთიი დახალ. 1 თვის შემდეგ ვიყიდე). ჰოდა მას შემდეგ ივნისის მოახლოებამდე უფრო თამამად ჭიკჭიკებდა ანუ თურმე მე მისთვის მხოლოდ გიდი არ ვყოფილვარ და ჩემით სულ სხვანაირად მოხიბლულა…მოკლედ ჰააგა,დელფტი და როტერდამი ერთად მოვიარეთ.ალბათ რომანტიკული დასასრული იქნებოდა, რომ შემყვარებოდა ის იქ ამ 1 კვირაში,მაგრამ არ შემიყვრადა,უბრალოდ კარგი ბიჭია…
აეროპორტში კოლეგა შემხვდა, რამაც ძალიან გამახარა,ერთად ჩავფრინდით პრაღაში (Prague),ერთად გადავირბინეთ და ჩავხსედით ამსტერდამის (Amsterdam)თვითმფრინავში,ჩავფრინდით,ასევე ერთად ჩავსხედით მატარებელში ჰააგისკენ(The Hague) და ერთად ჩამოვედით როტერდამში (Roterdam) )) …ძალიან სიანტერესო იყო კონფერენცია, ბევრი საინტერესო მოხსენება,ზოგადად ორგანიზებული მაღალ დონეზე,მოკლედ ბევრი რამით მოვიხიბლე.ჩემ პოსტერთან “ბირჟაობისას” გამესაუბრნენ კანადელი ექიმი ბატონი, ადგილობრივი ჰოლანდიელი ქალბატონების ჯგუფი, ფრანგები , აღმ.ევროპის წარმომადგენლები,მოკლედ დაინტერესება დიდი იყო,ფრიად მოხიბლული ვიყავი ამ კითხვა-პასუხებით .
ჰოლანდიაში ძალიან გვიან ღამდებოდა,ესე რომ მიუხედავად იმისა, რომ მოხსენებები გვიანობამდე იყო გაწერილი,მაინც დიდი დრო მრჩებოდა მერე რომ მებოდიალა და დამეთვალიერებინა ჰააგა. ერთ საღამოს მახლობელ პატარა ქალაქ დელფტშიც(Delft) გვაისეირნეთ,სადაც ტილ შვეიგერი(Til Schweiger) დამხვდა .შემდეგ როტერდამში გავეშურეთ-ერთ დღეს ლამის ფეხით შემოვიარეთ მთელი როტერდამი,მერე ის გაფრინდა ,მე კი ამსტერდამში.
ივლისი (July)-ივნისის ბოლო და ივლისი -ოოო აქ ძალიან დიდი და თბილი დასაწერია!!! არც კი ვიცი უნდა დავწერო თუ არა,მაგრამ ასეთი შესანიშნავი 1 თვე მე არასდროს არ მქონია! თბილი და ცხელი, ამასთანავე გრილი, ძალიანნ კომფორტული,ძალიან სიმღერიანი (LA VIE EN ROSE),ლუდიანი, თეატრალური (theatre)(“ჟოლო” და სამეფო უბნის თეატრის ფესტივალი), კულინარიული (culinary) (ბაზრობაზე პროდუქტების ყიდვა და ჩვენი ხელით მომზადება და ჭამა),ცეკვიანი (dance)–ცეკვა ქუჩაში, მოკლე ფილმების ფეტსივალზე დარბაზის გვერდით ერთ ცარიელ ოთახში,სადაც მუსიკა ისმოდა, ღვინიანი!, კატით შეშინებიანი(cat), 4 ივლისის აღსანიშნავი პიკნიკიანი(4 july pique-nique), ბაზალეთიანიიიი(Bazaleti)-წვიმიანი,ცურვიანი,ბევრი ღვინიანიიი!! ველოსიპედიანი (velo)!, ღიმილიანი(smile)!, “პირველი კოცნისკვერიანი”(first kiss park), სიყვარულიანი!!!!!!ბევრი განშორების და ბევრი კვლავ-შეხვედრიანი…
აგვისტო(August) – ოჰჰ ასეთი ივნის-ივლისის შემდეგ აგვისტო აღარც მახსოვს.თუმცა მახსოვს რომ ძველ მეგობარს შევხვდი-სლოვაკელი პიტერა (Peter)კვლავ ჩამოვიდა თავის მეგობრებთან ერთად,ზოეც (Zoe)აქ არის (ქართველი შეყვარებული ჰყავს,ესე რომ აქ ხშირად არის), ჰოდა ვიკრიბებოდით ხოლმე და ზღვაზეც ერთად წავედით ბათუმში (Batumi). ხო პირველად მეძინა ერთ ოთახში 4 (first time slept in one room with 3 strangers:O)უცნობ ადამიანთან ერთად,პირველ ღამეს დაძაბული ვიყავი,მერე კი მეკიდა, ყველას ეძინა თავისთვის.
სექტემბერი -ოქტომბერი – ქართულ-ამერიკულ სკოლაში აღმოვჩნდი ექიმად(Doctor in New School Georgia). ქაუჩსერვინგით (Couchsurfing)საინტერესო ფრანგ ბოვშვს შევხვდი,ცოტა ფრანგული გავიხსენე. ბრიტანელი ჯეიმსიც(James) კვლავ ჩამოვიდა დაპირებისამებრ (ყველა ვინც ერთხელ ჩამოდის აუცილებლად ბრუნდება!ეს ა რულ!)(Everybody comes back to Georgia, as a rule!). ოქტომბრის ბოლოს ახალი სამსახურიც (New job(3rd one)დავიწყე და მის ფარგლებში პირველი გასვლა მქონდა კოლეგასთან ერთად ბათუმში(Batumi training),ძალიან კარგი იყო. ჩეხი ფილიპიც პირადად ამ თვეში გავიცანი მგონი, ჩამოსული იყო (ესეც მეორე ვიზიტით).(Filip for first time, his second time in Georgia)
ნოემბერი (November) - სკოლა(school), იაშვილი(Iashvili clinic), ქაუჩსერფინგით (CS)რამოდენიმე საინტერესო გავიცანი კიდე და რამოდენიმე სიანტერესო დღე მქონდა; CRA-გასვლები ამჯერად სხვა კოლეგასთან ერთად.(CRA-missions-trainings-in-regions)
11.11.11-იც იყო, 2007ის 11.11.-ს მე მიკაელი გავიცანი სკაიპში (skype), ანუ 4 წლის იუბილე გვქონდა, ძალიან წითელი ქარდით ავღნიშნე(very rouge card). …
დეკემბერი (December)- CRA-გასვლები გრძელდება(CRA-missions-trips), თანაც ამ თვეში სულ მარტო წავედი და დამოუკიდებლად ჩავუტარე ტრენინგი სასწრაფოს ექიმებს ბორჯომში, სენაკში და ქუთაისში(Borjomi, Senaki, Kutaisi).ამ ბოლო 2 სამუშაოს წყალობით თავს დიდად ვგრძნობ(i feel grown up),დიდად იმიტომ, რომ თავს დამოუკიდებლად (independent)ვგრძნობ, დამოუკიდებლად იმიტომ, რომ არ მიწევს ფული ვთხოვო ვინმეს (ვინმეში იგულისხმება-დედიკო,მამიკო და ძმა). ბოლო-ბოლო ვიყიდე ის საგნები, რომლებიც მჭირდება და რომლებიც ძალიან მიყვარს და აქტიურად ვიყენებ.საახალწლოდ ჩემს თავსაც და ჩემს ოჯახსაც საჩუქრები გავუკეთე(NY gifts) .
მე და ფილიპი ვგეგმავთ საგაზაფხულო არდადეგებს(spring holidays planning), იმედია გამოვა, დარწმუნებული ვარ რომ გამოვა,მაგრამ იმედია კარგი იქნება.
ჰოდა დეკემბრის ბოლო დამაგვირგვინებელი მოვლენა_ თბილისი თურქული გოგირდის სამეფო აბანოები!(tbilisi-turkish-sulfur-baths-sauna)
ვაიმე ყველაზე მთავარი მავიწყდებოდა?!_სერთიფიცერებული ექიმი გავხდი დეკემბრის 22ში, მოლოცვებს დღემდე ვიღებ,მადლობა (Licensed pediatrician since 22th Dec.)
მოკლედ კარგი გოგო ვარ, კარგი ! :*
conclusions: I am a good girl, good, very good! :*
ამ ბოლო დროს საკმაოდ დაკავებული (ბუზი შედული მაქვს)..
შესაბამისად პელაგია დაიკარგა. არც არავის მოუწყენია ვგონებ ამის გამო ან იქნებ ძველი პოსტებით გაერთეთ.
ახალ წლამდე დღეებსი ათვლა დაიწყო თუმცა დატვირთული დღეების რიცხვი არ კლებულობს პროგრესულად იზრდება. მიხარია. ყოველთვის ვამბობდი, რომ ბევრად კარგად ვარ როცა გადარბენებზე ვარ და დაკავებული ვარ. თუმცა ზოგჯერ ეს პირად ცხოვრებას ვნებს.
“არ მცალია”,”დღეს არა ხვალ”, “ამ საღამოს უნდა დავიძინო”, “ამაღამ ვმუშაობ”, “ხვალ დილას უნდა ვიძინო”, “ზეგ თბილისში არ ვიქნები”, “ახლა სამსახურში ვარ”….
ანუ ძალიან შორს უნდა წავიდე : ეს იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტში, 2002 წელი
შედგა ჯგუფი “პედ-III”, არავის არ ვიცნობდი და იქნებ ვინმემ ეხლა ჩამქოლოს, მაგრამ რაც იყო ის უნდა ვთქვა დიდად არავინ მომწონებია
ბევრი უცნაური გვარის მქონენი იყვნენ, ანუ ბევრი გვარი მაშინ პირველად გავიგე (კოჭლამაზაშვილი, ინდუაშვილი, კაცელაშვილი)
ჯერაც იმათთან ვკონტაქტობდი ვინც მისაღები გამოცდების დროს გავიცანი, თურმე მარტო მე არ ვწუწუნებდი ჯგუფზე–ისინიც თავის ჯგუფზე “ტიროდნენ”
მოკლედ ჯგუფში გავიცანი ეს გოგო ვიზეც ვწერ ეხლა, როგორი იყო მაშინ?!_ სხვებისგან გამორჩეული იყო, ამიტომ მგონი ამ გოგოზე შევაჩერე ყურადღება თავიდანვე-ქერა, ზოგჯერ კიკინებიანი, საინტერესოდ იცვამდა (მაგ: ერთი ასეთი შარვალი ჰქონდა თუ კაბა იყო აღარ მახსოვს, რომელიც თითქოს უკუღმა იყო შეკერილი ანუ ზედა ნაწილი ქვემოთ ჰქონდა ქვედა კი ზემოთ, თუ რაღაც ამდაგვარი…)
ჰოდა გავიცანით ჯგუფში. დიდად ვდაქალობდით-მეთქი არა ,მაგრამ კარგი ურთიერთობა გვქონდა.
მერე მე-4 კურსზე ვიყავით როცა თურქეთში, ანკარაში ჰაჯეტეპეს საუნივერსიტეტო კლინიკაში სტაჟირებაზე წავედით. ერთი დიდი ჯგუფი სამედიცინოდან (+აკადემიიდან), 1 დიდი ავტობუსი გაივსო და ჰერი-ჰერი გრძელი გზა ანკარისკენ. საცხოვრებელში რუმ-მეითები ვიყავით და კლინიკაშიც ერთიდაიგივე განყოფილებებში ვიყავით, ჯერ პედიატრიულ რეანიმაციაში, მერე კი “ჩესთ დეპარტმენტში”. კარგი იყო.
სტამბულში ერთ პატარა სასტუმროში გავჩერდით ისვე ერთ ნომერში, ჰოდა აქ ცოტა გავიყავით სასტავებით, ჰოდა მოკლედ მე ადრე ავედი დასაძინებლად და ჩამძინებია, კარები არ ჩამიკეტავს,მაგრამ ეტყობა ჩაიკეტა, მოკლედ ლიკა მოსულა ხმა ვერ გამაგონა და სადღაც სხვაგან მოუწია ღამის დარჩენილი ნაწილის გატარება მაპატიე )
ერთ ზაფხულს ბორჯომი
არ ვიცი რომელი წელი იყო 2008? ზაფხული, მირეკავს – რას იტყვი ბორჯომში 1 კვირის გატარებაზე? მე ცოტა გამიკვირდა მისგან არ მოველოდი, რატომ იმიტომ, რომ ვერ წარმომედგინა ბორჯომში რა უნდა გვეკეთებინა ჩვენ ასეთ აქტიურ და გართობაზე ორიენტირებულ გოგოებს და გართობა თუ შეიძლებოდა იქ საერთოდ, ის ხომ “პენსიონერიული გართობის ცენტრად ითვლება”, ესე რომ თავიდან უარის თქმას ვაპირებდი, მაგრამ მერე წავედი. ბორჯომში მისი ნათესავი ცხოვრობს , პარკთან ახლოს, ზამოთ, ჰოდა იმ სახლში ვიქნებოდით. ჩემმა ძმამ ჩამიყვანა.აღმართები ავიარეთ და მივედი, დავბინავდი.
დაწვრილებით არ მოვყვები, მაგრამ ფაქტია, რომ ეს პესნიონერული კურორტი ჩვენ დავიპყარით, გამოვაცოცხლეთ და ძალიან აქტიურად გავერთეთ. სამსახურეობრივი მოვალეობის მსგავსად ვიღვიძებდით დილას დათქმულ დროს, ვემზადებოდით, მივდიოდით ტყის გავლით აუზზე, ვბანაობდით, მერე ვბრუნდებოდით, ვისვენებდით , ვჭამდით, მერე დათქმულ დროს ისევ ტყეში…
ერთხელ ცეცხლიც გავაჩაღეთ, ბარბეკუ მოვაწყვეთ სოსისებით , ყველაფერი ჩვენით, ისე კარგი იყო ))
პირველ დღეს გზა აუზამდე ტყის გავლით ძალიან გრძელი იყო მის შესამოკლებლად დავიწყეთ ისტორიების მოყოლა, აქ იდებს სათავეს ჩემი თხრობის კინოსეული მანერა )) სლოვაკეთზე და სლოვაკელზე ზეპირი კინო შევქმენი ))
საოცრად სასაცილო და თავგადასავლებით აღსავსე დღე და ღამე გვქონდა ერთხელ, როცა ბორჯომის გარეთ მოვხვდით მეგობრებთან, იქიდან დაბრუნება და სახლში მისვლა მთელი ისტორიაა, თავს შევიკავებ დეტალებისგან , მაგრამ ბევრი რამე გადაგვხვდა და რაც მთავარია დავბრუნდით ცოტა დაგვიანებით და გვერიდებოდა ძალიან სახლის მასპინძელი კაცის, რომლის ოთახი ჩვენი ოთახის გვერდით იყო და მთელი ღამე მის გასაგონად (რატომღაც გვეგონა რომ იმ კაცს ძილის მაგივრად ჩვენს კედელზე ექნებოდა მოდებული ყური და ჩვენ მოგვისმენდა მთელი ღამე, იმის მაგივრად რომ დაეძინა, რატომღაც) ვყვებოდით თავგამოდებით შეთხზულ ისტორიას –ამ ჩვენი დაგვიანების გასამართლებლად, შიგადაშიგ კი ჩუმად ვჩურჩულებდით და ცრემლებამდე ვიცინოდით რეალურ ისტორიაზე, არადა იმ კაცს თურმე ღრმად ეძინა და/ან სულ ფეხზე ეკიდა ))
მოკლედ კარგად ვიბორჯომეთ
უიჰ ჰელენა და კატღინი რომ ვიყავით საფრანგეთიდან მოხალისეებად ჩამოსული ეს საერთოდ ცალკე თემა და ჩვენი ფრანგულით როგორ ვაოცებდით ქართველ თუ არაქართველ დეტსკი სადებს ).. ან არასასურველ ხალხისგან დამალვის მეთოდი : გიახლოვდება ობიექტი დღისით მზისით თუ ღამე, წამიერად ჩერდები ადგილზე შეშდები, ცალ ფეხს ოდნავ აწეულს და მოღუნულს მეორე ფეხს უკან მალავ და თვალებს ხუჭავ–მორჩა უჩინარი ხდები, ისე ჩაგივლის ვერც შეგამჩნევს!
გასეირნება
ვასეირნებთ ხოლმე ერთმანეთს, მარტივ ან ეკლესიურ ტურს მოვაწყობთ (ანუ ძველი თბილისი იქ სადაც ეკლესიებია თავმოყრილი), მარტოც შეგვიძლია წავიყვანოთ საკუთარი თავი და გავასერნოთ, საკუთარ თავებს ეს ზალაინ მოსწონთ, ან ზოგჯერ ერთად ვასეირნებთ ეკას და ლიკას.
ქორწილი
მმ ლამაზი ქორწილი ჰქონდა, განსხვავებული და ორიგინალური და რაც მთავარია ჩემს საყვარელ კაფე ფლაუერსში , საოცარი ტანგო შეასრულეს, ესე ტანგოს სხვა ვერავინ იცეკვებს
Je suis tellement immpressioné et agité ,je sais pas en quelle langue écrire, je bien voudrais faire ça en français mais en anglais ça sera plus compréhensible pour tout le monde.
Alors c’était le film – Oscar et la dame Rose
Oscar et la dame rose est un roman d’Éric-Emmanuel Schmitt
Éric-Emmanuel Schmitt, né le 28 mars 1960 à Sainte-Foy-lès-Lyon en France, est un dramaturge, nouvelliste, romancier et réalisateur franco-belge.
It’s my first time that I liked movie after reading book first. Usually, U know how it happens: when u read book, you are like metteur en scène=director, and during reading in your mind you are making movie from it, you see very clearly every scene, every episode, every personage, and it’s wonderful, you enjoy your creation, you like your movie very much!
But than happens what?!: you see somewhere the movie made on this book, made by some director, but it is already illusion and creation of mind of that someone, someone else=director!, it’s not your “fruit d’imagination “, it is “fruit d’imagination” of director of the movie, usually it’s far not similar to your “movie”, that’s why you don’t like it.
But today happened different thing: I read few days ago this book of Éric-Emmanuel Schmitt- Oscar and the Lady in Pink, I liked book, really, very much, it was fun , but same time very very sad, and i even cry in the end ( i read it in the clinic, time was about 4-5AM).
When i got back home that morning, i read in internet about Schmitt, i was wondering if he is a doctor or was a patient..but couldn’t find anything like this.Then I discovered that there is a movie made by this roman, i found it, and downloaded, so today , after next night shift, i had time and watched it, almost all the movie my eyes were full of liquid and therefore my nose too. I loved it! great movie on great story.
One idea came to my head but don’t know how to realize or should I or not?: I suddenly remembered one doctor who is head of onco-haematology department in my clinic, she is nice woman, good doctor.yeah, i just remembered her, and i wonder if she has seen or read this story.
Oscar, a 10-year-old boy, is staying in the children’s hospital. Neither the doctors nor his parents dare speak the truth about his illness. Only Rose, the
grumpy woman who delivers his pizzas, talks straight to him. To take his mind off things, Rose suggests playing a game with Oscar: They make believe
that each day from now on counts for 10 years. Through this, she offers him a whole life in the space of a few days. To encourage him to open up, she
also suggests that he should write to God. In his letters, Oscar admits to his pain, his worries, and talks of his joys, his first love, the passing of time. A
unique friendship grows between Oscar and Rose. Neither of them have any idea just how much this complicity will change their destiny.
INTERVIEW WITH ERIC-EMMANUEL SCHMITT
What memories to do you have of creating OSCAR AND THE LADY IN PINK?
OSCAR was an unexpected and runaway success. Unexpected because it deals with a taboo subject; that of a child’s illness, and inexorably, his death. In writing it – for an internal necessity – I said to myself: “If there’s a book of mine that the public could turn down, it’s this one. ” Yet it was the complete opposite. OSCAR AND THE LADY IN PINK totally changed my career. I became a popular author. This tale went to people’s hearts. The first to read it were doctors who bought it by the dozen to give to their personnel in clinics or to certain patients. Unusually, this non-medical book received an award from the Academy of Medicine, the Hamburger prize, which considered that OSCAR AND THE LADY IN PINK contributed to the humanization of the hospital and helped understand the position of the sick person. The second path of its success was with the young. Children of Oscar’s age, 10 years old, started to read it and recommend it to each other, then gave it to their parents and grand-parents. As a result, the book became trans-generational. It stayed for 160 weeks on the best-seller list. And it has been translated into some 40 languages and is being continually reprinted.
p.s I am searching this book to read online in french language, if anyone can help.. thanks
p.p.s. I think I don’t have to write any wise things here, just read it and see the movie and you will have your impressions and wise ideas about
p.p.p.s. take care of yourself
We all need someone to love, someone to share with, someone to write letters to
